Niets is zo heilig als een excuus om te zuipen. Daarom hebben we het drankspel uitgevonden, voor als we even niet gewoon kunnen drinken. Een tijdje terug schreven we al iets over het Amerikaanse beerpong, en dat het eigenlijk best vreemd is dat het in Nederland nog niet in elk studentenhuis en op elk feest wordt gespeeld. De Studentenkrant lijkt wel helderziend, want een paar weken geleden, op 7 maart, vond het eerste beerpongtoernooi in een Groningse kroeg plaats. En uiteraard was ik daarbij.
We werden om 20:00 verwacht in Het Pleidooi. Playpong, een jong bedrijf gestart door vier Groningse studenten, organiseerde het geheel. Inschrijfgeld: €12,50. Hoofdprijs: €100,-. Dertig teams van twee stonden klaar om een balletje te gooien. De typisch Amerikaanse rode bekers werden gevuld met bier en op de professionele beerpongtafels gezet. De regels kregen we van tevoren gemaild, maar die had ik natuurlijk niet gelezen. Lichtelijk aangeschoten van een zojuist verlaten borrel, was het de perfecte start voor een avond die van weinig alcohol was ontzien.
Het begon goed. Mijn teamgenoot en ik gooiden zowaar wat balletjes in de bekers. Sommige zelfs met stuit, waardoor onze tegenstanders het dubbele moesten drinken. Dat ditzelfde lot ons ook werd toebedeeld, voelde ik steeds meer in mijn maag. Net als bij elk drankspel natuurlijk geldt, hoor je tussendoor ook nog gewoon je eigen bier op te drinken. En aangezien er veel rondes moesten worden gespeeld en dus het tempo hoog lag, betekende dit een waar zuipfestijn.
Ronde 1 verloren we. Gelukkig snapten we inmiddels de spelregels wel en dachten we de heren van ronde 2 wel even in te maken. Dat dit de Vindi’s waren die uiteindelijk het hele toernooi zouden winnen, konden we natuurlijk toen ook nog niet weten. We werden verbluffend hard afgemaakt en de alcohol bleef rijkelijk vloeien. In een halfbezopen roes merkte ik dat het spelletje aansloeg. Er heerste een goede sfeer.
Ook al deed ronde 3 er niet meer toe, omdat we de eerste twee al hadden verloren, gingen we er met frisse moed in. We moesten het opnemen tegen twee blonde dames die ook alles al hadden verloren, dus dit moest toch een eitje zijn. Niets was minder waar. Een leuke regel bij beerpong is, dat je elkaar op bijna elke mogelijke manier mag afleiden. Naar vier halfblote tieten staren is natuurlijk niet goed voor de focus. Zeker niet als de shirtjes zo laag worden getrokken dat je je afvraagt waarom ze überhaupt nog aan zijn.
Binnen no time hadden wij één beker over en de dames nog vijf. What the fuck? Maar met meer alcohol op leken we motorisch begaafder te worden. De vijf bekers van de dames speelden we eerder weg, dan onze eigen laatste beker werd weggespeeld. Maar misschien had het er ook mee te maken dat ik als afleiding m’n broek een aantal keer liet zakken.
Hoe dan ook, we konden toch één ronde winst achter onze namen schrijven. Trots als we waren, hebben we het maar op een zuipen gezet. Tijdens de finale begaf iedereen zich om de laatste tafel en werd het spel voorzien van een hoop gejuich. Ik heb het verder totaal niet meer gevolgd aangezien het bier al mijn zintuigen inmiddels verstoord had. Vindicat heeft haar eer hoog gehouden, door de twee winnaars te leveren aan het toernooi. Chapeau.
Samengevat: leuk concept, goede sfeer, volgende keer iets minder drinken vooraf.
Auteur: Roy de Vries
Bron: studentenkrant.org
