38 jaar Stadtlander schud je niet zomaar van je af. Ik spreek Teddy op haar allerlaatste dag als eigenaar van Stadtlander in de Poelestraat in Stad. Ze is onrustig want ze heeft een hele drukke periode achter de rug met de afwikkeling van de verkoop. Acht jaar was ze er bedrijfsleider, de laatste 30 jaar eigenaar. En nu heeft ze het verkocht. Ze stopt ermee. Alleen de voorraad moet ze nog tellen en dan zit haar tijd erop. Het einde van een tijdperk.
‘Kroegbazen met een dikke buik en een sigaret in de mond’
Teddy werkte vroeger bij Salle a Manger toen haar baas Stadtlander kocht, zelf studeerde ze op dat moment pedagogiek. Ze had toen nog niet de ambitie om door te gaan in de horeca, althans, ze had met zichzelf afgesproken er niet ‘in te blijven hangen’. Zo vertelt ze. Ze verzette zich ertegen. Naar eigen zeggen omdat er toen nog op neer werd gekeken. ‘Je had in die periode vaak ook nog kroegbazen die alcoholist waren, met zo’n dikke buik en een sigaret in de mond’, vertelt Teddy. ‘Dat was echt het beeld van de horeca toen’.
Een van eerste eetcafés van Nederland
Op een gegeven moment kon ze er niet langer omheen en accepteerde ze dat de horeca toch als rode draad door haar leven liep. Ze vervolgt: ‘Toen ben ik gestopt met mijn studie, heb ik m’n horeca papieren gehaald en werd ik bedrijfsleider bij Stadtlander.’
‘We waren een van de eerste eetcafés van Groningen, misschien wel van heel Nederland’, vertelt Teddy trots. ‘Tegelijk eten en drinken, dat zag je toen nog bijna nergens. Dat was echt nieuw. Vroeger had je een café of een restaurant, maar door dit concept werd dat samengevoegd. Het maakte uit eten gaan echt laagdrempeliger.’
Vegetarische daghap
Op de kaart van Stadtlander stonden van meet af aan ook vegetarische daghappen. Wat voor die tijd best vooruitstrevend was. ‘Verder saté, biefstuk en plate-service’, zegt Teddy. ‘Maar ook cordon bleu of schnitzel kon je bij ons krijgen.’ Hoewel Stadtlander in de basis nog hetzelfde is, is er in die 38 jaar toch wel het een en ander veranderd. ‘De kaart is wat uitgebreider omdat mensen wel echt meer en uitgebreider uit eten gaan. Maar we zijn toch ook heel duidelijk een café’, vervolgt ze. ‘Op vrijdag en zaterdag zijn we na negen of tien uur echt een café.’
En dat is toch ook de plek waar Teddy zich het meest thuis voelt. Al die jaren stond ze voornamelijk achter de bar. En ook daar zijn de dingen nu wel echt veranderd ten opzichte van 38 jaar geleden. ‘Nu heb je veel meer keus in bier, veel meer speciaalbiertjes ook’, zegt ze. ‘Ik had vroeger twee Heineken taps, dan stond je met z’n tweeën naast elkaar tegelijk te tappen in van die stapelglazen. Dat zie je nu helemaal niet meer. Vroeger liep je met metershoge torens gestapelde pilsglazen door de zaak, die hingen dan helemaal over je schouder.’
Uitgaanscentrum verhard
38 jaar lang werken midden in het uitgaanscentrum van Stad. Is dat ook nog veranderd? ‘Je merkt wel dat het tegenwoordig wat verhard is’, zegt Teddy. ‘De meeste zaken hebben daarom ook wel portiers. En ik hoor van mijn personeel ook weleens verhalen. Maar laatst werkte ik zelf weer een keer op zaterdagavond en toen dacht ik: ‘Oh mijn god, wat gebeurt hier? Wat wordt iedereen dronken!’ Maar ja, dat was vroeger ook al zo, nu ben ik natuurlijk zelf ouder. Tegenwoordig worden er wel veel andere middelen gebruikt, zoals pillen. Maar aan de andere kant, vroeger waren het ook allemaal geen lieverdjes hoor, dat vind ik onzin om te zeggen.’
Leven na Stadtlander
Wat zijn Teddy haar plannen? Wat gaat ze doen met de zeeën van tijd die ze nu heeft na de verkoop van haar eigen zaak. ‘Ik heb echt nog geen enkel idee’, zegt ze. ‘Misschien ga ik wel weer werken, maar ik weet het op dit moment nog totaal niet.’ Wat ze wel weet is dat ze eerst eens even lekker met haar hond gaat uitwaaien op Texel. ‘En dan zie ik wel verder’, besluit ze.
